Όπως οι άνθρωποι που καμιά φορά κραυγάζουν λόγω έντονου στρες, έτσι και τα φυτά, όταν βιώνουν στρες λόγω ξηρασίας ή φυσικής βλάβης, συχνά εκπέμπουν υπερηχητικές κραυγές, που δε γίνονται αντιληπτές από τους ανθρώπους.

Αυτό υποστηρίζει πρώτη φορά μια νέα έρευνα από ισραηλινούς επιστήμονες, σύμφωνα με την οποία τα φυτά όχι μόνο βλέπουν, μυρίζουν και ακούνε, αλλά επίσης είναι μόνο φαινομενικά σιωπηλά, καθώς στην πραγματικότητα «μιλάνε» και μάλιστα «φωνάζουν», όταν… ζορίζονται.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, με επικεφαλής τον Ιτζάκ Καΐτ, που έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στη βάση δεδομένων bioRxiv (ακόμη δεν έχει υπάρξει κανονική επιστημονική δημοσίευση), τοποθέτησαν ευαίσθητα μικρόφωνα κοντά σε ντοματιές και φυτά καπνού, που βίωναν συνθήκες στρες.

Τα μικρόφωνα «έπιασαν» υπερηχητικά ουρλιαχτά από απόσταση περίπου δέκα εκατοστών.

«Τα ευρήματά μας μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε για το φυτικό βασίλειο, το οποίο έχει θεωρηθεί σχεδόν σιωπηλό μέχρι τώρα» σύμφωνα με τους ερευνητές.

Οι ήχοι είναι στην γκάμα των 20 έως 100 kilohertz, η οποία μπορεί να γίνει αντιληπτή από μερικούς οργανισμούς σε απόσταση έως πέντε μέτρων από τα φυτά, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι κραυγές αυτές ακούγονται από ορισμένα έντομα, άλλα ζώα και φυτά.

Θα μπορούσαν, όμως, να τις ακούσουν και οι άνθρωποι με τα κατάλληλα όργανα, πράγμα που θα ειδοποιούσε έγκαιρα π.χ. για την έλλειψη νερού στις γεωργικές καλλιέργειες.

Όπως τα ζώα, έτσι και τα φυτά αντιδρούν στο φυσικό στρες με διάφορους τρόπους, π.χ. την απελευθέρωση χημικών ουσιών με διακριτές οσμές, την αλλαγή του χρώματος ή του σχήματός τους κ.ά.

Μελέτες έχουν δείξει ότι αρκετά ζώα φαίνεται να αναγνωρίζουν και να ανταποκρίνονται σε αυτά τα σήματα, ενώ ακόμη και άλλα φυτά ανιχνεύουν τις οσμές-σήματα στον αέρα.

Είχε επίσης διαπιστωθεί παλαιότερα ότι ορισμένα φυτά αντιδρούν στους ήχους, αλλά η νέα έρευνα πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι τα ίδια βγάζουν ηχητικά σήματα, όταν κάτι δεν πάει καλά στο περιβάλλον τους.

Τα ισραηλινά πειράματα δείχνουν ότι διαφορετικά είδη φυτών βγάζουν διαφορετικούς ήχους, και ακόμη ότι το ίδιο φυτό «κραυγάζει» διαφορετικά ανάλογα με την αιτία που του προκαλεί το στρες που αυτό βιώνει (λειψυδρία, κόψιμο φύλλου κ.ά.).

Τα διψασμένα φυτά του καπνού, π.χ., έχουν πιο δυνατή «φωνή» από τα φυτά που τους κόβονται τα φύλλα.

Οι ντοματιές βγάζουν κατά μέσον όρο περίπου 35 υπερηχητικές κραυγές την ώρα σε περίπτωση έλλειψης νερού και 25 όταν κάποιος κόβει ένα κλαδί τους.

Στα φυτά του καπνού οι κραυγές στις δύο αυτές περιπτώσεις στρες είναι 11 και 15 αντίστοιχα.

Από την άλλη, φυτά χωρίς τέτοιους παράγοντες στρες εκπέμπουν λιγότερη από μία υπερηχητική κραυγή ανά ώρα.

Με τη βοήθεια προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης, που έκανε αναλύσεις των ήχων σε υπολογιστή, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κάθε φυτό έχει τη δική του υπερηχητική «υπογραφή», ξεχωριστή για τις τρεις κατηγορίες «ξηρασία», «κόψιμο», «ανέπαφο».

Στο μέλλον οι γεωργοί μπορεί να χρησιμοποιούν αυτήν την τεχνολογία για να «ακούνε» τις καλλιέργειες στα χωράφια τους, κατά πόσο χρειάζονται περισσότερο νερό, κάτι το οποίο είναι ολοένα και πιο αναγκαίο λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Οι επιστήμονες δεν εξέτασαν κατά πόσον τα φυτά «φωνάζουν» επίσης σε περίπτωση ασθένειας, υπερβολικού αλατιού στο χώμα, ακραία χαμηλής ή υψηλής θερμοκρασίας κ.ά.

Επίσης, είναι άγνωστο κατά πόσον όλα τα φυτά βγάζουν ήχους ή μόνο μερικά. Και τα δύο αυτά ζητήματα χρειάζονται περισσότερη έρευνα.

Άλλοι πάντως επιστήμονες, όπως ο καθηγητής βιολογίας των φυτών Έντουαρντ Φάρμερ του Πανεπιστημίου της Λωζάννης, σύμφωνα με το New Scientist, εμφανίστηκαν επιφυλακτικοί ως προς το κατά πόσον όλοι οι ήχοι που έπιασαν τα μικρόφωνα όντως προέρχονται από τα φυτά ή και από άλλες αιτίες, όπως το χώμα που ξεραίνεται.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Τροπολογία που περιορίζει το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας στο χωράφι, νομοθετική ρύθμιση για τη διαχείριση των ανακτήσεων πακέτων κρατικών ενισχύσεων του παρελθόντος, καθώς και το νέο καθεστώς για τους συνεταιρισμούς βρίσκονται στην τρέχουσα νομοθετική «ατζέντα» του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.

Αρχής γενομένης από τη μείωση του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας, χθες ο αρμόδιος υπουργός Μάκης Βορίδης γνωστοποίησε ότι με τροπολογία βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που θα ενταχθεί στο προς ψήφιση νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, προβλέπεται η αύξηση του ποσοστού της πλεονάζουσας παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας για ιδιοπαραγωγή (net - metering) από φωτοβολταϊκά που μπορεί να διοχετευθεί στο δίκτυο προς πώληση. Συγκεκριμένα προβλέπεται η αύξηση από 20% σε 75% στο ποσοστό πώλησης ρεύματος από φωτοβολταϊκά στο δίκτυο που θα μπορούν να διοχετεύουν οι αγρότες που πραγματοποιούν ιδιοπαραγωγή.

Σύμφωνα με όσα είπε ο υπουργός, η τροπολογία αυτή αναμένεται να γίνει δεκτή έπειτα και από συνεννόηση που είχε με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κωστή Χατζηδάκη. «Με αυτόν τον τρόπο έχουμε λύσει ένα σημαντικό κομμάτι του προβλήματος όσον αφορά το κόστος παραγωγής» ανέφερε ο κ. Βορίδης, προσθέτοντας ότι είναι ένα σημαντικό μέτρο ενίσχυσης γιατί έτσι αυξάνεται η δυνατότητα οικονομικής απόσβεσης της επένδυσης.

Στο μεταξύ, έτοιμα για διαβούλευση στις αρχές του Δεκέμβρη αναμένεται να είναι δύο νομοσχέδια του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Το πρώτο αφορά τις πολυαναμενόμενες αλλαγές στο καθεστώς των συνεταιρισμών -λεπτομέρειες του οποίου ωστόσο δεν γνωστοποίησε χθες ο υπουργός- και το δεύτερο θα είναι ένα «πολυνομοσχέδιο» στο οποίο θα εντάσσονται διάφορα θέματα του υπουργείου μεταξύ των οποίων και ρύθμιση για να καλυφθεί ένα μέρος από το ποσό των ανακτήσεων κρατικών ενισχύσεων παρελθοντικών ετών.

Όπως γνωστοποίησε ο κ. Βορίδης, «για ένα τμήμα των ποσών που πρέπει να ανακτηθούν βρισκόμαστε σε αρκετά ώριμη φάση ώστε να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις, οι οποίες θα είναι ικανοποιητικές. Στην παρούσα φάση υπάρχει επικοινωνία με την Ε.Ε. και σύντομα η σχετική ρύθμιση θα είναι έτοιμη. Το τμήμα αυτό που είναι έτοιμο θα μπορεί να αποτελέσει "μοντέλο" και για τη διαχείριση και των υπόλοιπων εκκρεμοτήτων των κοινοτικών κυρώσεων». 

Πηγή:"Ναυτεμπορική"

Η πατάτα και συγκεκριμένα οι κόνδυλοι του φυτού αποτελούν μία από τις σημαντικότερες τροφές του ανθρώπου εδώ και αιώνες. Με καταγωγή από τη Νότια Αμερική, εισήχθη στην Ευρώπη την εποχή των Ανακαλύψεων, κάπου τον 16ο αιώνα, ενώ στον ελλαδικό χώρο έγινε γνωστή αμέσως μετά την Επανάσταση, χάρη στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα, οι ιθαγενείς Αμερικανοί, που ζούσαν στην οροσειρά των Περουβιανών και Βολιβιανών Άνδεων, γνώριζαν την πατάτα περίπου 4.000 χρόνια προτού ο γευστικός αυτός βολβός ξετρελάνει τους Ευρωπαίους. Την αποκαλούσαν με διάφορα ονόματα και σε ορισμένες, μάλιστα, περιοχές αποτελούσε βασικό συστατικό της καθημερινής διατροφής τους.

Ο πρώτος που εισήγαγε την πατάτα στην Ευρώπη, σύμφωνα με ένα δημοφιλή μύθο, ήταν o πολυτάλαντος και πολυάσχολος άγγλος γαιοκτήμονας Γουόλτερ Ράλεϊ, που χρηματοδότησε πολλές αποστολές στο Νέο Κόσμο. Λέγεται, μάλιστα, ότι ο ίδιος είχε φυτέψει την πρώτη πατάτα σε κτήμα του, στην πόλη Κορν της Ιρλανδίας. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία γραπτή απόδειξη που να επαληθεύει τη θεωρία αυτή.

Πιο τεκμηριωμένη ιστορικά είναι η θεωρία που θέλει ως πρωτοπόρο τον άγγλο πειρατή Φράνσις Ντρέικ, που αργότερα απέκτησε τίτλους ευγενείας κι έγινε «σερ». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ο Ντρέικ, επιστρέφοντας το 1586 στην Αγγλία, έπειτα από μία μάχη με τους Ισπανούς στην Καραϊβική, έκανε μια στάση στην Κολομβία για προμήθειες κι εκεί πληροφορήθηκε για την ύπαρξη της πατάτας, την πρωτοεισήγαγε στην Ευρώπη.

Κατά μια τρίτη θεωρία, ο πρώτος βολβός πατάτας ξεβράστηκε στις ακτές της Ιρλανδίας, μαζί με τα συντρίμμια της Ισπανικής Αρμάδας, το 1588.

Πάντως, η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την εισαγωγή πατάτας στην Ευρώπη είναι μία απόδειξη με ημερομηνία 28 Νοεμβρίου 1567 ενός εξαγωγέα πατάτας από τα Κανάρια Νησιά προς έναν έμπορο της Αμβέρσας.

Το νέο φυτό προσέλκυσε από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον των ευρωπαίων αγροτών, που διαπίστωσαν ότι η καλλιέργειά του ήταν πολύ ευκολότερη και παρείχε πολύ μεγαλύτερη σοδειά απ’ ότι το σιτάρι και η βρώμη. Μέχρι το 1650 είχε κυριαρχήσει στη διατροφή των Ιρλανδών και είχε αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις καλλιέργειες των σιτηρών. Οι Ιρλανδοί άποικοι ήταν και οι πρώτοι που εισήγαγαν την πατάτα στη Βόρειο Αμερική και την πρωτοκαλλιέργησαν στην περιοχή Λόντοντερι του Νιου Χαμσάιρ, το 1719.

Έως το τέλος του 18ου αιώνα, η πατάτα είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στη Γαλλία και στις γειτονικές χώρες, χάρη στην επιμονή του Αντουάν-Ογκιστέν Παρμαντιέ, ενός από τους αυλικούς του βασιλιά Λουδοβίκου του 15ου. Οι Γάλλοι την ονόμασαν «pomme de terre» («μήλο της γης»), που πέρασε και στα ελληνικά ως γεώμηλο.

Πιο επιφυλακτικοί, οι Ρώσοι, αρχικά αποκαλούσαν τις πατάτες «μήλα του διαβόλου», πιθανότατα εξαιτίας του γεγονότος ότι αναπτύσσονταν κάτω από την επιφάνεια της γης. Γρήγορα, όμως, κατάλαβαν τη χρησιμότητά της, γιατί, εκτός από φθηνή και θρεπτική τροφή, μπορούσαν να παρασκευάζουν από την πατάτα και την αγαπημένη τους βότκα.

Στην Ελλάδα, έπρεπε να περιμένουμε το τέλος της Επανάστασης και την άφιξη του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια για να γίνει γνωστή η πατάτα.

Ο Καποδίστριας την είχε δοκιμάσει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ευρώπη κι έκρινε ότι θα ήταν μία βασική και θρεπτική τροφή για τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό των μετεπαναστικών χρόνων.

Όταν εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο, προσπάθησε να δώσει πατάτες στους χωρικούς, που φιλύποπτοι και συντηρητικοί καθώς ήταν τις πέταξαν στα σκουπίδια.

Ο Καποδίστριας, όμως, ήξερε πολύ καλά την ψυχολογία και τις διαθέσεις των συμπατριωτών του και μιμούμενος τον Φρειδερίκο τον Μέγα της Πρωσίας και τον Παρμαντιέ της Γαλλίας, που είχαν μεταχειριστεί παρόμοια κόλπα, περιέφραξε το μέρος όπου ήταν αποθηκευμένες οι πατάτες κι έβαλε σκοπούς να τις φυλάνε μέρα – νύχτα.

Μέσα σε μια εβδομάδα δεν είχε μείνει ούτε μια…

Πηγή : SanSimera